Omdat we plannen hebben om te gaan verhuizen, zijn we begonnen om ‘oude’ spullen op te ruimen. Een deel is zo goed dat je het niet weg wilt gooien, maar je wilt het ook niet bewaren.

Dus moet alles verdeeld worden; wat weg mag, gaat in de afvalbak. Wat we willen houden maar niet echt nodig hebben, slaan we op. Ja en dan wat wel goed is maar niet bewaard kan worden. Wat doen we daarmee? Belle kwam met het idee om op de Vrijmarkt te gaan staan.

Wat heeft een mens een rotzooi, daar kom je pas achter als je het moet opruimen. Wel 4 paar schaatsen, deels met antieke waarde; een fiets die al 20 jaar niet gebruikt is en KLEDING heel veel KLEDING.

De vrouwen weten het wel, het is niet oud; het is zelfs nog bijna nieuw, maar je kunt er niet mee de straat op want dan word je als truttig versleten. Laarzen die slechts 6 keer gedragen zijn en maar een beetje knelden, maar absoluut “not done” zijn op dit moment. Je zou jezelf een hippisch figuur vinden. Badpakken, die volgens de buren nog van je moeder stammen en zelfs zomerjurken die je doen mijmeren en wegzinken in lang vergeten zomeravonden. En nu…. moet alles weg!

Belle en Terrie hadden gehoord over behendigheidswedstrijden en moesten en zouden ook meedoen. Helaas kun je alleen maar meedoen als je door een van de instructeurs geschikt wordt geacht om als combinatie de gehele baan te kunnen afleggen.

De meisjes waren een-en-al joligheid toen ze moesten opdraven. Ik zou Belle doen en mijn vrouw Terrie.Ik ging met Belle als eerste van de groep luid aangemoedigd door Terrie, waardoor Belle ook spontaan begon te blaffen. Na enige minuten vroeg de instructeur: “Stoppen ze ook weleens?” Nadat Terrie uit het zicht was gebracht keerde de rust weer terug.

“Wel”, zei de instructeur, “De bedoeling is, dat u los met uw hond het parkoers probeert af te leggen en tijd is nu nog niet belangrijk”. Wel, het parkoers was vrij simpel; er stond in het vierkant een opstelling; een tafel, een slurf, een tunnel en een breedtesprong. Dit moest lukken!