|
Al jarenlang doen wij met hetzelfde team mee aan teamwedstrijden. Ieder jaar is het weer spannend.
Dit jaar was op 28 augustus de teamwedstrijd van Cynophilia in Amsterdam. Vorig jaar werden we 2e , iets wat eigenlijk nauwelijks voor herhaling aan de orde kwam, met onze vier "veteranen"-honden, dus allemaal (ver) boven de zeven jaar.
door Lous Rozendaal
Het team bestond weer uit: Arie met Tzigane (Portugese waterhond), Corine met Quido (pointer-kruising), Nel met Laika (labrador) en Lous met Lyssa (Appenzeller Sennenhond).Er is een jumping, een vast parcours en een estafette, dus alle honden lopen drie keer, waarbij bij de jumping en het vaste parcours de beste drie meetellen.Lyssa mocht beginnen. Het jumping was een heel tricky parcours, met onverwachte wendingen; dus we hadden er zin in. Helaas versprong ze zich al bij de eerste hindernis, en kwamen we niet verder dan de vierde ofzo, toen liep ze echt op drie benen. Geen nood, er mag er een afvallen, maar de druk op de andere drie wordt natuurlijk wel een stuk groter. Hier en daar een foutje, maar gezien het aantal gediskwalificeerde honden (100 van de 145!) was dit een geweldige prestatie. Na de jumping stonden we 2e , van de 35 large teams.
Bij het vaste parcours heb ik nog geprobeerd met Lyssa, die inmiddels al weer op vier benen liep, rond te komen, maar ze vertikte het om te springen, dus weer een diskwalificatie. En weer moesten de andere drie het opknappen. Ook dat ging weer prima gelukkig, maar ik werd er zelf niet vrolijker van. Na twee rondes stonden we 3e. Nu hadden we een probleem want bij de estafette moeten alle vier de honden meedoen. Lyssa wilde ik niet verder belasten. Dus ben ik naar de organisatie gegaan en heb het probleem voorgelegd. Ik mocht Isis (riesenschnauzer-kruising) inzetten, die ik altijd bij me heb, anders moet ze alleen thuis blijven. Maar met haar had ik al een jaar niets gedaan, omdat ze er geen zin meer in had. Tijd en ruimte om in te springen was er niet. Arie kwam op het idee om een klapstoel op zijn kant te zetten en haar daarover te laten springen. Als ze het "hoog" maar weer even in haar hoofd had. Twee keer er langs, twee keer er over, de hemel in geprezen en zo moest het dan maar. Corine zei nog snel "de eerste ronde vond ze altijd wel leuk", dus mijn humeur werd weer wat minder duister.
De estafette is een parcours met vier maal tien hindernissen. De eerste
combinatie start, loopt de eerst tien, en tussen hindernis tien en elf
staat de tweede, die vóór hij start een stokje aan de eerste moet
geven. En zo verder. De volgorde van lopers mag je als team zelf
bepalen. Als een hond niet graag paaltjes doet, zoek je een ander stuk;
zo ook met de schutting enz. Isis kreeg het gemakkelijkste laatste
stuk, alleen hoogtesprongen. We moesten starten in omgekeerde volgorde
van plaatsing, dus moesten we heel lang wachten tot we aan de beurt
waren. Er werden gruwelijk veel fouten gemaakt, vooral ook omdat veel
honden niet rustig bleven zitten tot de baas het stokje had afgegeven
Daar zijn die van ons tenminste heel goed in. Het (toen nog) zesde
geplaatste team was het eerste team dat foutloos rond kwam. Dat gaf een
hoop gejuich; voor de keurmeesters ook leuk, die waren er helemaal blij
mee. Team vijf en vier maakten ook weer behoorlijk veel fouten. Toen
werden wij (ik tenminste) toch wel een beetje zenuwachtig!Arie startte
met Tzigane, liep snel en foutloos zijn tien hindernissen. Nel met
Laika was de volgende, Laika liep traag, maar foutloos. Corine met
Quido snel en foutloos. Mijn Isis stond te kijken van: mag ik eindelijk
ook eens wat doen? .De reddende engel liep als een speer, en foutloos!
We waren, niet te geloven, foutloos rondgekomen. Weliswaar niet zo snel
als de andere foutloze, maar toch. Team twee en een maakten weer
fouten, maar wij hadden geen idee hoe het met de tijden stond. Ik
geloof dat we toen pas allemaal zenuwachtig
werden; de spanning was er af, we konden er niets meer aan doen.
Maar om een lang verhaal kort te maken:
We zijn EERSTE geworden met onze veteranen ! We kunnen het nu
nog niet geloven. Ondanks het geweld van alle border collies, de
kampioenen van Nederland die naar de WK in Spanje zouden gaan enz.
De door Corine gekozen team-naam "de big seven-plussers" hebben ze
helemaal waargemaakt. Het is al weer maanden geleden, maar we zijn er
nog steeds trots op.
|
