|
Geschreven door Anita Wijhenke
|
|
Tijger is een vlinderhond teefje van ruim 3 jaar jong. Haar tijd brengt ze overwegend met haar baasje door en als ze even tussendoor gaat slapen, doet ze dat op een lekker zacht oud dekbed. Haar baasje heeft nog wat tijd gevonden om voor het clubblad van de WIK haar belevenissen op papier te zetten. En wat deze “Vlinder” allemaal meemaakt, dat is niet mis.
TIJGERTJES VERHAAL
De vakanties zijn weer voorbij. Gelukkig maar! Gelukkig……zul je wel denken. Maar voor sommige honden, die weten dat je in het asiel wel goed verzorgd wordt, maar daar niet zoveel knuffels als je zou willen, is de vakantie iets om heel zenuwachtig van te worden! M’n baasje zag het wel allemaal zitten ….. Ze ging 4 daagjes naar het zonnige Duitsland “Lindau Bodensee”. Zij wel, maar ik dan?
Eigenlijk had ik me er al bij neergelegd. Ik zou wel in het asiel moeten slapen. Ik zou de andere dieren van mijn baasje wel missen en de knuffels van haar ook. En dat tennisracket met die geweldige bal, daar kan ik me zo heerlijk mee uitleven. Vergeet ik nog bijna mijn zachte ouwe dekbed,en dat ik op de bank mag slapen als mijn baasje t.v. kijkt. Heerlijk, dan lig ik altijd lekker tegen mijn baasje aan. Dat alles zou ik vast missen, maar ik troostte mezelf: “Hopelijk is er nog ruimte voor mij op de achterbank van de auto”. En dus besloot ik als stoere Vlinder door het leven te gaan. Ik deed mijn best om me nergens iets van aan te trekken en net zo blij en lief te zijn als anders. Het hielp helemaal niets. M’n baasje ging onverstoorbaar verder met koffers inpakken. Op een avond fluisterde ze: “Morgen Tijgertje van me, morgen gaat de vakantie voor ons echt beginnen! Wat zullen we een plezier hebben! En ik heb lekkere vers vlees voor je gekookt, want dat vind je toch altijd zo lekker”.
Ons? We? Dat zou betekenen dat ik mee zou gaan op vakantie! Ik kon het
bijna niet geloven, maar het was echt waar. Wanneer ik 4 dagen gewone
brokjes kreeg, had ik dat helemaal niet erg gevonden. Samen gingen we
naar Duitsland. Zelfs mijn ouwe dekbed en mijn mand gingen mee in de
auto. Wat was ik blij dat ik mee mocht. Zonder mijn baasje zou ik een
hoop zakdoeken nat hebben gemaakt van verdriet. Ik was zo blij dat ik
met haar mee mocht dat ik meteen kwispelend in de auto sprong. M’n
baasje vond dat goed. “Wat een gek beest ben je toch”: zei ze, “Ik kan
niet even de deur van de auto opendoen of jij zit er al in”. Tja….hoe
blij ik ook ben met mijn baasje, …..soms begrijpt ze mij niet helemaal.
Eenmaal in Lindau (Duitsland) bleek dat daar een veel grotere sloot was
dan thuis. Een beek noemen ze dat, geloof ik. Ik kon er heerlijk in
lopen. En nu kon ik mijn baasje niet meer begrijpen: de sloot thuis
vindt ze altijd vies en nu ging ze zomaar met me mee in het water!
Doordat het warm was, gingen we bijna iedere dag naar die grote sloot.
En tussendoor verkenden we de omgeving. Reuze spannend was dat.
Allemaal vreemde luchtjes en spannende holletjes. Als speurende Vlinder
kon ik daar niet genoeg van krijgen!
Inmiddels is dat avontuur voorbij. Af en toe droom ik op mijn ouwe
dekbed even over die hele grote sloot. Maar voor alle andere honden die
niet met hun baasje meekonden, ben ik blij dat de vakantie weer voorbij
is. En stiekem vind ik het ook wel fijn om weer aan die vertrouwde
luchtjes te snuffelen en 2 keer per dag lekker die tennisbal te zoeken
in dat lange gras.
Thuis is het toch het fijnst!
|