Mijn Tijger is nu al twee en een half lentes jong. In die tijd heb ik al een hoop plezier met haar gehad en hopelijk volgen er nog heel wat jaren.

Ik, Anita het baasje van Tijger, kom van een boerderij. Inmiddels woon ik samen met André in Wormer. Op de boerderij wonen mijn vader en moeder nog steeds. In de loop der jaren heb ik een aardige veestapel opgebouwd. Deze dieren blijven op de boerderij aan de Noorderweg in de Wijdewormer, want in mijn eigen woonplaats heb ik geen groen. Zodoende pendel ik veel op en neer tussen beide plaatsen.

Op de boerderij roep ik Tijger bij me. ”Ga je mee, ik moet even mijn 2 Shetlanders eten en drinken geven”. Tijger zit dan al netjes bij het hek te wachten tot ik hem er over til. Samen lopen wij tussen de paardjes door. Die kijken 1 keer om, je ziet ze denken: ”O ja, die 2 zijn altijd samen”. Het maakt ze niet uit dat de hond om ze heen loopt.

Op het land tussen de Shetlanders oefenen we soms even. “Tijger ga af. Goed zo. Brave hond!” En dan gaan we weer verder. “Tijger ga je mee, ik moet de pekingeenden even voeren”. Ook de eenden en de hond storen zich niet aan elkaar. “Nee Tijger, niet het brood van de eenden opeten, kom op, we gaan weer verder”. Op naar de konijnen. Gezellig hoor, naast mij Tijger en voor mij de konijnen. “Zo Tijger, die hebben we ook weer gevoerd. Nu nog de twee dwerggeiten wat te smikkelen geven”. Eén van de dwerggeiten woont samen met een vlaamse reus, Sjaak genaamd. Sjaak mag graag even rondhuppelen op dat fantastische grote erf. En wie loopt er dan naast hem: natuurlijk Tijger! Na een kwartiertje vrij rondlopen roep ik Tijger, lekker handig want Sjaak is dan ook in de buurt. Ze zullen elkaar geen vlieg kwaad doen.

Als ik klaar ben met de dwerggeiten lopen we door naar de koeien. Tijger wil er één graag even een lik over haar grote neus geven, en ja hoor, dat lukt. Soms word ik heel boos. Tijger loopt namelijk het liefst onder en vlak achter de koeien langs. Daar zeg ik dan wat van. Want als een koe een trap geeft, dan is Tijger er geweest.

Nu vind ik het tijd worden, dat ik ga zitten. Buiten achter op het erf heb ik een bankje. Daar mag ik graag even op uitrusten. Tijger rent even bij mij weg. Achter een blaadje aan of een kippenveer. Als het warm weer is, zoals vandaag, mag ik graag even mijn jas op de bank leggen. Dan hoor ik een hoop herrie. Kip heeft ruzie met Tijger of is het soms andersom? Ik zie al wat er aan de hand is. Kip komt te dicht bij mijn jas. “Tja Tijger, hier een aai, goed zo hoor, bewaak jij mijn jas maar”. Zo, op naar de poes want die moet ook nog eten hebben. Het liefst eet Tijger het voer van de poes op, maar zover komt het dit keer niet. “Ga je mee Tijger, de schapen moeten nog geteld worden”. Al spelend en gooiend met een balletje lopen we over het land naar de schapen. Die kijken omhoog met net zo’n blik als de Shetlanders. “O, die twee”. En spelend lopen wij weer terug naar de boerderij. “Tijger, onze taak zit erop, we gaan naar huis. Ik op de fiets en jij in de mand voorop”. In de Engewormer laat ik haar los om nog even te wandelen. Lekker ontspannen. Maar als Tijger een eind voor mij loopt kijkt ze achterom alsof ze wil zeggen: “Kom op baas, dat kan sneller”. Samen komen we aan in Wormer. Als daar ook alle taken volbracht zijn gaan we zitten op de bank. Tijger kruipt dicht bij me en geeft een zucht. Ja, dit was een geslaagde dag.

Ja, ik wilde een hond, maar die moest wel, zonder problemen,  tussen de andere dieren kunnen lopen. Om dat aan te leren was in het begin niet altijd makkelijk. Maar alles is goed gegaan, alle dieren kunnen gelukkig met elkaar overweg. En heeft er eens één zijn dag niet dan houdt de ander voldoende afstand. Gewoon volhouden.

Mijn conclusie is WILLEN IS KUNNEN.

Groetjes van: Anita en mijn maatje Tijger.