Cuby's belevenissen

Hallo allemaal,

Ik ben Cuby, een Staffordshire Bull Terrier reu en ruim 3 jaar oud. Al sinds ik 8 weken oud ben, kom ik regelmatig bij WIK. In het begin viel ik nog wel eens in slaap tijdens de les, niet omdat het saai was of zo, maar er werd geen rekening gehouden met mijn slaaptijden, ik was nog maar een baby! Daarna volgden we de A-cursus, de B in 2x, C en daarna WIK G&G. Die laatste heeft mijn moeder (ja, mijn vrouwtje denkt dat ik haar baby ben en ik laat het maar zo) niet afgemaakt, ze vond het te moeilijk. Ik vond het wel leuk hoor ! Voorlopig kom ik even niet trainen en ik ga jullie vertellen waarom en wat er de laatste tijd allemaal gebeurde. Mijn leven stond namelijk helemaal op zijn kop !!!

Herinneren jullie je nog oudejaarsdag, een schitterend zonnetje en alles glom je spiegelwit tegemoet. Wij gingen op stap voor een winterwandeling, het was fantastisch totdat.... mijn ma in 1 seconde op haar rug ging liggen,1 pootje gestrekt en 1 pootje krom terwijl er in geen velden of wegen een hogere in rangorde te bekennen was ! Van schrik bleef ik stokstijf staan. Een voorbijganger belde 112 , ma werd in een ambulance geschoven en een vriendelijke meneer nam mij mee het postkantoor in, achter de loketten. Ik ben daar erg vertroeteld hoor, totdat iemand mij kwam halen en thuisbracht. De baas heeft toen direct snipperdagen opgenomen om eens wat vaker met mij op stap te kunnen, hij was zeker jaloers op mijn succes op het postkantoor ! Een keer nam hij mij mee op bezoek in het ziekenhuis want mijn moeder miste me zo ! Er was een stiekeme date geregeld bij de hoofdingang. Wat waren we blij elkaar te zien, we likten elkaar helemaal af ! Toen kwam er een heel boze mevrouw die mij verzocht direct te vertrekken, ik was niet welkom ! Snap jij dat nou, ze had bijna hetzelfde pak aan als die lui op 't postkantoor en dan toch zo onvriendelijk.

Gelukkig kwam ma snel weer thuis, gips om haar pootje en een rolstoel om haar te vervoeren. Ik wilde goed voor haar zorgen dus op ons eerste uitstapje trok ik de rolstoel met volle kracht. Wist ik veel dat je in onze wijk niet harder mag dan 30 km per uur ! Na een paar dagen verdween de baas ...... ook in het ziekenhuis en weet je waarom ? Hij had last van stenen, nou vraag ik je ! Iedere hond weet dat je die niet moet eten. Hij moest heel lang in het ziekenhuis blijven en toen begon de ellende voor mij pas goed. Wie zou met mij op stap ? De kinderen dan maar. Ik mocht alleen aan de lijn naar buiten, binnen 5 minuten uit en weer thuis. En beslist niet poepen, die schande zouden ze niet kunnen verdragen.

Terwijl ik mij juist schaamde als ik het echt niet meer hield, zij lieten mijn behoefte zo maar midden op het gras achter ! Thuisgekomen ging ik dan maar stilletjes op mijn plekje liggen. Ik dacht aan hoe het vroeger was: het apporteren van mijn bal was mijn lust en mijn leven. Soms kwam ik mijn vriend Quincy tegen en dan proberen wie het snelst kon rennen. O, ik moet er bijna weer om huilen, net als toen. Ik werd zo verdrietig, ik kon haast niet meer kwispelen. Ma zag het wel maar kon niets met mij doen en daar werd zij weer verdrietig van. Uiteindelijk heeft zij een stoute schoen aangetrokken (haar andere pootje zat immers in het gips) en een meneer hier in de straat opgebeld. Deze man heeft zo lang gewerkt, dat hij nu de hele dag niets meer mag doen. Dit komt omdat hij bejaard is zeggen ze. Tegen de verveling gaat hij dan wandelen, soms wel urenlang. En ja hoor ........ hij wilde mij wel meenemen ! Dolle pret, elke dag werd ik om half 12 een uur lang opgehaald en als ik thuiskwam, dan kon ik gewoon niet meer ! Mijn tong hing op mijn poten,gauw een bak water leegdrinken en dan viel ik als een blok in slaap. Tot om 4 uur de mevrouw van de thuishulp kwam. Niet om bij mij thuis te hulpen, dat deed ze op een ander moment. Nee, ze kwam elke dag nadat ze iemand thuis geholpen had met mij een wandeling maken. Ze vond dat ik dat nodig had.

Geweldig he, dat zulke mensen bestaan ! Inmiddels is het in mijn roedel weer bijna zoals het was. Baasje is weer thuis en gaat met mij uit. Ma loopt alweer een klein stukje, nog niet zo snel maar dat doe ikke wel. En die aardige meneer en mevrouw, ik kan jullie niet beschrijven hoeveel ik nu ook van hen hou ! Mijn ma heeft beloofd dat als ze weer wat sneller op haar poten gaat, wij samen gaan kijken of de behendigheidslessen wat voor ons zijn. Ik kijk er nu al naar uit ! Als jullie dan een zwarte Staffordshire Bull Terrier bij WIK zien met witte poten en een witte streep op zijn kop, weten jullie dat ik het ben !

Tot gauw,Cuby.