|
Vorig jaar besloten Trinette en ik naar de Crufts 2005 te gaan. De grootste hondenshow ter wereld, zoals de Engelsen graag laten weten.
Uiteraard had ik wel eens naar de Crufts gekeken op de televisie, maar hoe het werkelijk zou zijn daar had ik geen idee van.
Het leuke is dat er een broertje van mijn hond Blizzard (een volledig witte Parson Russell Terrier) zou meedoen. Ja, ik weet het; Blizzy en ik hebben nog een lange weg te gaan, voordat wij Überhaupt aan Crufts mogen denken.
Onvoorstelbaar leuk om 126 Parson Russell Terriers in actie te zien tijdens de keuring. Blizz haar broertje deed zijn best, helaas, geen prijs. Leuk vond ik het om te zien dat er geen enkele volledig witte Parson aanwezig was. Alleen daarom denk ik al dat Blizz best een kans zou kunnen maken. (Of ben ik misschien lichtelijk bevooroordeeld, als trots baasje?)
Wat ik trouwens grappig vond is dat in Engeland de Parson Russell Terrier een door de Engelse Raad van Beheer erkend ras is en de Jack Russell Terrier niet. Die doen dus ook niet mee met de keuringen.
Kijken naar de Fly-Ball competitie was een lust voor het oog. Vlak voor een wedstrijd hoorde je een oorverdovend geblaf van de deelnemers. Soms ving de hond de bal niet en stuiterde die weg. De hond ging dan weer op het pedaal staan, maar dan kwam er uiteraard geen balletje meer. Ronduit vertederend was het dan om de hond in wanhoop om te zien kijken naar zijn baasje alsof hij zeggen wou:”Dat rotding doet het niet, wat moet ik nou”. Als je geen Border Collie hebt, kun je het in Fly-Ball eigenlijk wel vergeten. Andere rassen (behalve een enkele verdwaalde) zie je hier niet.
Ook de
behendigheidwedstrijden
waren geweldig. Honden in alle soorten en maten deden mee. Ook hier een
geweldig enthousiasme en geblaf. Maar het blijven honden, sommige namen
ook wel eens een verkeerde hindernis of sloegen een paaltje over (dat
geeft mij weer moed). Trinette en ik hebben vooral ook op de handlers
gelet en hopen daar op de behendigheidstrainingen ons voordeel mee te
kunnen doen.
Er werd dit jaar voor het eerst een demonstratie
gegeven door Rescue Dogs. De zogenaamde “kerstmis”-honden. Puur om te
laten zien dat als je de ‘aanschaf’ van een hond overweegt, je ook eens
naar zo’n hond zou kunnen kijken.
De obedience was het summum.
Wij hebben groen van jaloezie op de tribune zitten kijken naar die
geweldige honden. Bij mij is het besef hard aangekomen, dat voor Blizz
en mij op dat vlak echt geen eer valt te behalen.
Nieuw
onderdeel dit jaar was: Dancing Dogs. Leek mij altijd een beetje
truttig, maar wat een feest, voor zowel handler als hond. Van een
indianen act tot een Lion King uitvoering, alles was tot in detail uitgewerkt. Wat ook opviel is dat al deze zeer goed getrainde honden ook van de zenuwen wel eens een hoopje laten varen op het veld.
En
wat ik persoonlijk opvallend vond is dat er heel veel nadruk werd
gelegd op het plezier wat zowel handler als hond aan alles moeten
beleven.
Al met al heel veel leuke dingen, voor iedere hondenliefhebber een absoluut super evenement.
Buiten
het feit dat je gewoon zin krijgt om weer fanatiek met je hond te gaan
trainen (die van mij heeft zeker potentie....toch?), kun je je helemaal
te buiten gaan aan allerlei hebbedingetjes van hondenvoer tot speeltjes
en van hondenkleding tot de complete inrichting van een trimsalon.
Eenmaal thuis gekomen en Blizzy weer geknuffeld kan ik maar tot één conlcusie komen, die Parson van mij is echt de liefste!!!!
|
