|
Ze moeten al van ver te horen zijn geweest, de Newfoundlanders met hun enthousiaste geblaf over het programma dat hun te wachten stond op zondag.
 Op deze dag mocht de Nederlandse New Foundlander Club (NNFC) voor de tweede keer de landelijke watertrials organiseren.
Nu zult u misschien denken, wat is dat voor iets? Daar heb ik nog nooit van gehoord! Voordat we verder gaan eerst even een korte uitleg. De NNFC organiseert op vijf plaatsen in het land waterwerktrainingen. Zo worden er trainingen gegeven in het Twiske te Oostzaan, Rotterdam, Den Haag, Huijbergen, en Schaijk.
Aan de Oostzaan-kant van het Twiske traint gedurende de maanden april t/m september district West van de NNFC. Tijdens deze trainingen worden Newfoundlanders o.a. vertrouwd gemaakt met diverse (reddings)oefeningen.
Zo is de eerste oefening boot halen
De hond brengt hier vanaf de kant een “reddingslijn” naar de boot toe, hier aangekomen krijgt hij een dummy aangereikt vanuit de boot. Deze dummy zit weer met een touw vast aan de boot. De hond brengt dan de boot + inhoud weer naar de kant toe.
De tweede oefening is de pop (drenkeling) halen:
Hier gaat er een pop (oud surfpak opgevuld met piepschuim) met de boot mee het water op. De hond komt dan vanaf de kant naar de boot toe en neemt de pop die dan al in het water ligt (zijnde een drenkeling) weer mee terug naar de kant. Als het mooi weer is speelt men regelmatig persoonlijk als drenkeling hetgeen voor de persoon zelf een aparte ervaring is en voor de hond levensecht. Heel erg leuk ook om te zien, getuige ook het publiek dat regelmatig tijdens deze trainingen staat te kijken naar wat er allemaal op het water gebeurt.
De derde oefening is het uit de boot springen.
Hier gaat de hond geheel op eigen houtje over boord en neemt een dummy, die kort daarvoor al in het water is gegooid vanuit de boot, mee terug naar de kant. Voor de honden is dit de allerleukste oefening gezien het grote enthousiasme waarmee de honden van en aan boord gaan.
Deze oefeningen hebben allemaal tot doel om de specifieke raseigenschappen, waartoe reddingswerkzaamheden zeer zeker behoren, zo veel mogelijk intact te houden. Worden deze vaardigheden niet getraind dan zal dit op den duur uit het ras kunnen verdwijnen, vandaar deze trainingen.
Om nu eens te kijken wat de trainingsarbeid allemaal uithaalt wordt er
elk jaar een zogeheten watertrials georganiseerd. De al eerder genoemde
oefeningen worden dan tijdens deze watertrials (wedstrijd)door elke
hond gedaan maar dit gaat dan op tijd. Dit in tegenstelling tot de
trainingen waar de tijd absoluut niet van belang is en eigenlijk het
motto “niets moet en bijna alles mag” toch wel overheerst.
Hoewel het weer zich, in de dagen voorafgaand aan de watertrials, niet
van zijn allerbeste kant had laten zien was het zondagochtend in ieder
geval droog. Het zag er wel dreigend uit af en toe maar er viel geen
druppel regen. Gelukkig maar!
In een eerder stadium konden de mensen zich al inschrijven via de
website van de NNFC (www.nnfc.nl). Een behoorlijk aantal mensen had dit
van tevoren al gedaan, een aantal mensen schreef zich ter plekke in.
Grote hilariteit ontstond toen er startnummers moesten worden
uitgedeeld. Deze waren niet meegenomen ! Wat inventiviteit met een
schaar, A-4-tjes en stiften zorgde met een kleine vertraging alsnog
voor de nummers waarna de trails officieel werden geopend en de dag kon
beginnen.
Een groot genot was het om op de diverse banen het enthousiasme en de
inzet van zowel baas als hond te mogen aanschouwen. Ook geweldig om te
zien was het feit dat de dierenambulance weer van de partij was. Zou er
eventueel iets gebeuren dan heb je gelijk het juiste vervoer plus dat
er bekend is welke dierenarts er dienst heeft (ambulance heeft een
lijst) Vorig jaar was het voor het eerst dat de ambulance tijdens de
watertrials acte de presence gaf , hetgeen iedereen heel erg goed was
bevallen. De organisatie besloot daarom de ambulance voor dit jaar ook
weer te vragen, een verzoek dat onmiddellijk werd ingewilligd door de
vrijwilligers van de ambulance.
Na een lange maar zeer geslaagde dag was het dan zover, de uitslagen
waren bekend en de prijzen konden worden uitgereikt. Mooi om te zien
hoor al die blije mensen met die blik in hun ogen van: “Dat heeft onze
hond toch maar mooi voor elkaar gekregen”.
Moe maar voldaan ging iedereen naderhand weer richting huis
In bijna elke auto werd achterin op de terugweg wel een hele diepe
zucht gehoord. Zo iets in de trant van: “ Het was hartstikke leuk
vandaag, maar nu wil ik slapen, als we thuis zijn nog een lekkere hap
eten daarna horen ze mij niet meer”.
|
