Op vrijdag 7 december2003 brachten we weer een bezoekje aan de Stichting dierencentrum Zaanstreek om te kijken welke viervoeters er vol smart zaten te wachten op hun nieuwe baasje.
In de redactie hadden we laatst een discussie over de naam “Asielig” wat natuurlijk afgeleid is van ASIEL. Volgens een redactielid suggereerde deze titel te veel het woord zielig, wat volgens hem niet aan de orde was bij de beesten die in het asiel verblijven.Hierover waren de meningen verdeeld binnen de redactie. Terwijl wij dit bezoek aflegden moesten we er weer aan terugdenken. Natuurlijk worden de honden en katten in het asiel prima verzorgd. Ze hebben verwarmde, keurig schoongehouden binnen- en buitenverblijven. Ze krijgen prima te eten en genoeg aandacht van alle vrijwilligers die er werken. Maar ze komen een ding tekort en dat is een thuis, waar ze hun eigen baas hebben, eventueel andere gezinsleden die met hun omgaan, en een gevoel dat ze erbij horen, wat volgens mij voor een dier het allerbelangrijkste is. Van een medewerkster van het asiel kregen we een rondleiding langs alle verblijven. We begonnen buiten. Hier troffen we 2 honden aan die vanaf 5 december (Sinterklaasdag) hier waren. Ze waren oorspronkelijk met z’n drieën tegelijk gebracht, met de mededeling, dat de baasjes er niet meer voor konden zorgen.
Het drietal bestond uit één bastaard reu. Het was een kleine terrierachtige hond van 1 jaar oud genaamd Mickey. Dan was er een reu Aral, een 7 maanden oude Berner Senner en verder nog een whippetachtige, welke al geplaatst was.
De twee honden zijn wat afwachtend bij benadering, maar als het ijs gebroken is zijn ze erg aanhankelijk. Ze kunnen goed met kinderen en katten overweg. Het zou natuurlijk leuk zijn als ze samen geplaatst kunnen worden, maar voor de Berber Senner is het misschien beter om alleen verder te gaan, hem valt nog genoeg te leren. De kleine bastaardreu Mickey komt oorspronkelijk uit Turkije en is altijd samen met andere honden geweest.We gaan naar binnen, daar treffen we Sam aan. 9 jaar oude bastaard reu. Hij is destijds door de vorige eigenaars meegenomen uit Griekenland en omdat er na lange tijd opeens een baby kwam is de situatie ontstaan dat de hond weggedaan moest worden, omdat hij niet kon wennen aan de kleine. Triest natuurlijk, de hond is nog erg speels en springerig blij als hij even uit zijn kennel mag. Hij was nogal dik toen hij hier kwam dus hij is gelijk op dieet gegaan. Het zou een goede hond zijn voor wat oudere mensen. Bij kinderen tot ± 7 jaar is hij niet te vertrouwen, hij houdt ook niet van katten en niet elke hond is zijn vriend.Verder was er nog een reu Bill genaamd. Bill is een 1 jaar oude kruising tussen een Stafford en een herder. Een prachtige hond om te zien, wildkleurig met grijs/zwarte vacht. Hij houdt niet van vreemden, er moet nog flink met hem getraind worden.
Hij houdt niet van katten en kleine kinderen. Tegen andere honden valt hij uit.
Dit was in vogelvlucht de beschrijving van het aantal honden wat geplaatst kan worden.
Het is natuurlijk niet gezegd dat deze honden nog in het Asiel verblijven wanneer dit boekje door u gelezen wordt, want dan zijn we inmiddels weer zo’n 3 weken verder, maar als u interesse heeft en graag uw leefsituatie wilt aanvullen met een hond, ga dan eens langs bij het Asiel. Het adres en openingstijden staan elders op deze website op de pagina Nuttige Adressen.
In de redactie hadden we laatst een discussie over de naam “Asielig” wat natuurlijk afgeleid is van ASIEL. Volgens een redactielid suggereerde deze titel te veel het woord zielig, wat volgens hem niet aan de orde was bij de beesten die in het asiel verblijven.Hierover waren de meningen verdeeld binnen de redactie. Terwijl wij dit bezoek aflegden moesten we er weer aan terugdenken. Natuurlijk worden de honden en katten in het asiel prima verzorgd. Ze hebben verwarmde, keurig schoongehouden binnen- en buitenverblijven. Ze krijgen prima te eten en genoeg aandacht van alle vrijwilligers die er werken. Maar ze komen een ding tekort en dat is een thuis, waar ze hun eigen baas hebben, eventueel andere gezinsleden die met hun omgaan, en een gevoel dat ze erbij horen, wat volgens mij voor een dier het allerbelangrijkste is. Van een medewerkster van het asiel kregen we een rondleiding langs alle verblijven. We begonnen buiten. Hier troffen we 2 honden aan die vanaf 5 december (Sinterklaasdag) hier waren. Ze waren oorspronkelijk met z’n drieën tegelijk gebracht, met de mededeling, dat de baasjes er niet meer voor konden zorgen.
De twee honden zijn wat afwachtend bij benadering, maar als het ijs gebroken is zijn ze erg aanhankelijk. Ze kunnen goed met kinderen en katten overweg. Het zou natuurlijk leuk zijn als ze samen geplaatst kunnen worden, maar voor de Berber Senner is het misschien beter om alleen verder te gaan, hem valt nog genoeg te leren. De kleine bastaardreu Mickey komt oorspronkelijk uit Turkije en is altijd samen met andere honden geweest.We gaan naar binnen, daar treffen we Sam aan. 9 jaar oude bastaard reu. Hij is destijds door de vorige eigenaars meegenomen uit Griekenland en omdat er na lange tijd opeens een baby kwam is de situatie ontstaan dat de hond weggedaan moest worden, omdat hij niet kon wennen aan de kleine. Triest natuurlijk, de hond is nog erg speels en springerig blij als hij even uit zijn kennel mag. Hij was nogal dik toen hij hier kwam dus hij is gelijk op dieet gegaan. Het zou een goede hond zijn voor wat oudere mensen. Bij kinderen tot ± 7 jaar is hij niet te vertrouwen, hij houdt ook niet van katten en niet elke hond is zijn vriend.Verder was er nog een reu Bill genaamd. Bill is een 1 jaar oude kruising tussen een Stafford en een herder. Een prachtige hond om te zien, wildkleurig met grijs/zwarte vacht. Hij houdt niet van vreemden, er moet nog flink met hem getraind worden.