Het was al weer 2 jaar geleden dat we met Belle naar de Harz zijn geweest.. Het is over de snelweg vanuit de Zaanstreek ongeveer 550 km, dus ongeveer 5,5 uur rijden als je je aan de maximumsnelheid houdt.

De Harz is een middelgebergte achter Hannover en op de oude grens van West- en Oost-Duitsland. Door dit oude grensgebied is de natuur bijna ongerept. Het middengebergte is slechts 50 x 100km en wordt gedomineerd door de Brocken, de hoogste berg van iets meer dan 1000 meter. Je kan naar de top op verschillende manieren wandelen of met een smalspoor treintje dat door de gehele Harz tuft. Een unicum!

Het is een prachtig wandelgebied en de wandelingen zijn uitstekend gemarkeerd. ‘s Winters sneeuwt het zeer geregeld zodat het redelijk sneeuwzeker wordt geacht. De dames hadden dan ook de nodige inkopen gedaan om weer appetijtelijk voor de dag te komen zowel op de langlaufsporen als op de skipiste. We hadden een appartement gehuurd in Braunlage wat op een hoogte van 600 meter ligt en prachtig tussen de bossen. Gelukkig lag er voldoende sneeuw en bij aankomst zagen we al mensen met 2 roeispanen door de sneeuw heen modderen. Belle en Terrie waren direct in de stemming.

Om de kosten te sparen had oma en mijn vrouw de nodige attributen zelf gemaakt. Allereerst had oma met 2 stokoude stoffen eierwarmers en een klerenhanger prachtige oorwarmers gemaakt. Voor de zeer koude dagen hadden Belle en Terrie als muts een theemuts gekregen, de ene met een bloemenmotief dat in die jaren zeer populair was, het zgn. boerenbont en de ander had oma gemaakt van een restje schotse ruit. Je viel wel op met deze mutsen en het is toevallig nu in de mode!Van een dumpstore hadden we 2 paar pantoffels zodanig verknipt dat het de juiste maat snowboots waren voor Belle en Terrie. Mijn vrouw, die erg handig is met naaien, wist van 2 oude spijkerbroeken nog 2 salopetten (een soort tuinbroek) te maken. De salopetten werden 3 keer met een waxlaag bestreken om ze waterdicht te maken. Nou dat waren ze ook, maar het was wel ten koste gegaan van het draagcomfort. Ze bewogen nogal moeizaam, maar ........ je kon ze zo tegen de muur aan zetten, dat was wel weer makkelijk! De meisjes mochten zelf echte ski-jacks uitzoeken in de uitverkoop, waardoor het geheel van de dames er toch nog redelijk uit zag en tegen een redelijke prijs. Belle wou nog haar eigen zonnebril, het zgn. lasbrilmodel, maar dat stonden we niet toe. We waren nog niet vergeten hoe wij haar zachtjes naar de rivier moesten begeleiden (zie Belle in Zuid-Frankrijk). Belle en Terrie kregen ieder een oude kinderbril van de ruilmarkt. Helaas zagen we pas thuis dat de glazen van Terrie +7 waren, waardoor ze opeens hele grote ogen kreeg en haar zicht beperkt werd tot haar neus.
Na een ochtend oefenen op de oefenpiste mochten ze ‘s middags al met de stoeltjeslift mee naar de eerste helling. Eenmaal op de skibaan wilden de meiden maar één ding: zo snel mogelijk naar beneden. Hoewel ze ‘s morgens geleerd hadden om "im Phlug" te remmen werd dit aanzienlijk bemoeilijkt door de gewaxte skibroek die door de temperatuur van min 5 graden Celsius wel erg stijf geworden was. Op de piste kon ik ze na de eerste bocht niet meer bijhouden, want ze gingen met een reuze vaart naar beneden. Toen ik beneden was keek ik rond waar de meiden waren gebleven. Geen theemuts te bekennen.

Mijn vrouw bleef beneden wachten en ik weer omhoog. Misschien waren ze gewoon nog een keer gegaan. Maar hoe we ook zochten, we konden ze nergens meer vinden. Gelukkig had mijn vrouw nog gauw 2 adreskokertjes voor aan hun halsbanden gekocht, zodat men ons kon bellen als ze vermist werden. Maar ook na 2 uur waren ze nergens te bekennen en hadden we ook geen telefoontje gehad. Ik besloot nog één keer naar beneden te gaan en goed aan de zijkanten van de piste te kijken of ze daar beland waren.Voorzichtig keek ik bij elke bocht in het bos en op de weilanden of ik een spoor van de dames zag. Maar niets; ook fluiten en met de bal gooien (een patent middel bij Belle) werkte nu niet. Vlak bij het einde van de piste was rechts een groot weiland en midden in dat weiland stonden 2 sneeuwpoppen. Gelukkig herkende ik ze aan de theemutsen. Totaal verkleumd stonden ze schaapachtig rond te kijken. De wax-laag van hun skibroeken was zodanig hard geworden dat ze letterlijk geen poot meer konden verzetten. Ik kon ze zó onder de arm meenemen naar ons appartement waar ze weer ontdooid werden. Niettemin is het skiën de dames goed bevallen dus we gaan snel nog een keer naar de Harz!