|
Belle en Terrie in Zuid-Frankrijk. |
|
De meisjes waren al weer weken opgewonden; ze zouden naar de Ardeche gaan! De getekende bikini van Terrie werd als scandaleus afgewezen en er werd gekeken naar een degelijk badpakje, want Terrie is zeer druistig en voor dat je het weet loopt het wicht in haar blootje. Ze koos voor een Tijgerprint, waardoor ze inderdaad leek op een tijgerwelp. Jammer, dat ze zoveel blaft!
Belle kon met haar ‘oude’ bikini met AAA-cupjes nog wel een jaartje mee. Echter, mevrouw vond dat ze iets nieuws nodig had. Het werd een eigentijdse zonnebril: de LASBRIL. Voor diegene die het modebeeld niet zo volgt; het ziet er exact uit als een ‘echte’ lasbril, dus strak om het hoofd met ronde zeer donkere glazen. Omdat in de winkels deze monturen zeer prijzig waren en wij dit niet wensten te betalen, had Belle samen met Terrie bij een oude sloophandel een echte lasbril gevonden en voor een gering bedrag werd zij de eigenaresse.
Helaas besefte Belle niet dat het zicht door deze bril nagenoeg nihil was. Eenmaal op de camping bij Aubenas ging de bril er ’s morgens op haar neus en pas weer af als zij in haar bench moest. Belle had ook zeer snel sjans van een zeer oude vieze straathond met verschillende halfopen puisten. Hoewel Terrie haar zei dat deze hond wel erg oud was, liet Belle zich niet van de wijs brengen en zat stevig te tongelen met Pierre, zoals we de straathond hadden gedoopt.
Waarschijnlijk omdat de meisjes meermalen per dag zwommen was de
hoeveelheid ongedierte op Belle gelukig te verwaarlozen. Wel trokken we
veel bekijks dat we Belle zachtjes aan de riem naar het water moesten
begeleiden, omdat ze door haar zonnebril de rivier niet kon vinden.
Zelf vond ze het reuze want ze kon haar ogen in het water ook open
houden. Ja, ja, ze zag toch niks!
Terrie had het veel te druk met
miertjes en piertjes langs de rivier en deed een ontdekking dat er snel
bewegende dieren in het water waren. Ze dook dan ook rustig het water
in en werd meteen 2 meter meegesleurd. Toen begreep ze dat het water
hier iets anders was dan de Mallegatsloot. Terrie is ook een meester in
het om de vinger winden van buitenlandse honden. Sambadansend beweegt
zij zich naar de andere hond en je moet wel van steen zijn om haar niet
nét zo vrolijk te begroeten.
Belle was intussen met haar ‘stevie
wonder’ outfit nog steeds bezig met Pierre. Vermoedelijk dat de
penetrante knoflook geur haar beviel of omdat zij door haar zonnebril
geen idee had waar zij zich bevond. Wij hadden het er maar druk mee
want overal waar wij heen gingen moest belle of gedragen of met 2
riemen aan weerzijds naar de juiste richting worden gebracht. Hoe leg
je het in het Frans uit dat je hond niet blind is maar een mode
aandoening heeft met die Lasbril?
In ieder geval liepen we door de
hoofdstraat van een zuid-frans stadje met een volledig gedesoriënteerde
hond met lasbril. Dit had tot gevolg dat Belle blijkbaar in de
veronderstelling verkeerde op een grasveld te lopen, want midden in de
straat ging ze uitgebreid een ei leggen. Ja, wat doe je dan? Gelukkig
beschikte we over een miniem velletje papier die om 2 baguettes waren
gewikkeld. Dit papiertje werd geofferd voor de fraaie bolus van Belle.
Een
franse dame zag dit en kwam naar ons toe. Ze complimenteerde ons voor
ons gedrag en vond ons een voorbeeld hoe hondenliefhebbers met hun
dieren moeten omgaan. Beduusd maar zeker trots liepen we het stadje
uit. De opvolgende dagen voelden we ons nog trots voor ons gedrag.
Moraal: laten we vaker mensen complimenteren voor hun goed en sociaal gedrag, heus, het helpt!
|
