|
Belle en de Dam-tot-Dam loop. |
|
|
Belle, onze mooie Parson Jack Russell, had veel vriendjes die mee mochten lopen met de Dam-tot-Dam loop.
Omdat ze graag en veel loopt, was ze bij de baas net zolang gaan zeuren, dat beiden zich hadden ingeschreven. Steunend en kreunend trok de baas zijn oude trainingsplunje aan om in ieder geval voldoende conditie op te bouwen om de Dam-tot-Dam loop tenminste wandelend te volbrengen.
Voor Belle werd een nieuw trainingspakje aangemeten, wat net in de mode was gekomen. Het was gemaakt van een soort parachute stof die glom alsof het vet was. Tevens maakte het de indruk dat het doorzichtig was, waardoor de aantrekkingskracht bij de reuen tot buiten normale proporties toenam. Een nadeel was misschien dat de stof ook enigszins sliste, waardoor het leek alsof bepaalde delen gesmeerd moesten worden.
De kleuren van het trainingspakje waren ook niet alledaags. Paarsviolet met gele strepen en blauwe stippen werden door het najaarslicht nauwelijks verzacht. Het startnummer, wat verplicht gedragen moest worden was nauwelijks waarneembaar geworden door het kakelbonte geheel. Omdat op het parcours regelmatig glasscherven werden waargenomen, werd het geheel gecompleteerd door een paar hondenschoenen. Deze hadden veel weg van boksershandschoenen en liepen voor geen meter. Niettemin was Belle zeer verguld met het geheel.
 Bij
de start ging het al mis. De glazen van haar zonnebril waren blijkbaar
te ondoorzichtig, zodat ze de verkeerde kant oprende. Na enige
vertraging werd toch de juiste richting gevonden. De bazen van de
vrienden van Belle waren een beruchte caféploeg. Daarom waren er na
elke kilometer een ‘drankenpost’ gereed gemaakt om de moed er vooral in
te houden.
Bij de eerste ravitaillering werd de deelnemers door
enkele vrijwilligers vloeibare en vaste versnaperingen aangereikt.
Belle die geen besef had wat ‘drank’ inhield begon met een biertje die
goed smaakte. Bij de volgende post liet zij zich een cola-tic smaken en
begon gelijk jolig te blaffen.
Bij de zevende post had haar pakje
een eigenaardig kleur gekregen. Door het overmatig zweten van de
‘drankjes’ en mede door het warme weer en ook door de duidelijk
beperkte kleurechtheid van de parachutestof was het een en ander
doorgelopen en geleek het ensemble meer op een bezopen lapjeskat.
Gelijkertijd bracht zij merkwaardige geluiden voort wat volgens haar
neuriën moest inhouden. Na elke 50 meter moest er een boom opgezocht
worden voor een zgn. 3 druppen plas.
De finish werd na 4 en half uur bereikt, waarbij Belle ondersteunend
door 2 wankelende Labradors staande werd gehouden. Het gezang was niet
om aan te horen en gelukkig was de ploeg zo laat dat er niemand meer
van de jury aanwezig was. Het nog aanwezige publiek sprak er schande
van dat er honden in zo’n kennelijke staat mochten meedoen. De volgende
morgen was Belle niet voor 3 uur ‘s middags aanspreekbaar en verliep de
eerste plasronde uiterst moeizaam.
Een medaille kreeg Belle niet,
maar volgens haar was het wel ‘het evenement van het jaar’ en zou ze
volgend jaar weer meedoen, maar dan wel zonder pakje en met eigen drank
en eten pakket!
|
