Belle en Terrie waren ontevreden over hun zakgeld en zochten allerlei klusjes om hun zakgeld aan te vullen. Zo waren ze bij de buurvrouw geweest om haar buldog Bob uit te laten.

Dit leek haar een leuk idee en zo ging het drietal op stap. Door het vele lopen kennen de meisjes onze omgeving op hun duimpje. Waar de meisjes geen rekening mee hielden was de leeftijd (8 jaar) en het postuur van Bob (gezet).

Optimistisch als ze waren deden ze meteen de lange wandeling, die ging van Westerkoog langs de Nauernase vaart naar Westzaan en via de wijk Westerwatering weer terug. Normaal met de fiets lopen we dat in 1 ½ á 2 uur (het is ongeveer 10 km). Met Bob vertrokken ze ’s morgens om tien uur, maar om vijf uur ‘s middags waren ze nog niet terug en begonnen we ons toch wel ongerust te maken.

Ik ben toen op de fiets de route nagereden en kwam ze tegen onder aan de Westzanerdijk. Bob was uitgeput naar beneden gestort en had geen kracht meer om op de dijk te klimmen. Na veel duwen en trekken lukte dat gelukkig toch en werd Bob in het fietsmandje gezet. Trillend van emotie en uitgeput door de afstand werd Bob onder de douche gezet. Pas na een uur was hij weer een beetje aanspreekbaar.

De meisjes hadden, zoals gewoonlijk, een fors tempo aangehouden en als Bob in hun ogen teveel vertraagde, beten ze hem in de kuiten om hem op te jagen. Bij de Molen was Bob de uitputting al nabij en was spontaan de sloot ingelopen. Het hielp tegen de oververhitting, maar slechts voor korte duur. Want de meisjes joegen hem weer op. Op de Nauernase dijk meende Bob wat tijd te kunnen rekken door erg lang te doen over het ontlasten. Maar de meiden begonnen na een kwartiertje al vervelend te doen en daar ging Bob weer.

In Nauerna was Bob het café ingedoken, wat weer een halfuurtje respijt gaf. Dit herhaalde zich weer in Westzaan, maar toen was Bob totaal uitgewoond. Tussen de meiden in werd hij verder gesleurd, maar viel van de dijk. Daar had hij bijna 2 uur gelegen, voordat ik hem vond. Wij vonden het een eenmalige oefening die voor Bob niet voor herhaling vatbaar was.

Via een buurjongen kregen ze een baantje bij een lokaal zeer bekend restaurant, namelijk Sans Mots. De buurjongen had een keer gezien hoe de meisjes na het eten mijn vrouw hielpen bij het inruimen (en schoonlikken) van de afwasmachine. Het leek hem een goed idee dat in het restaurant door de meiden te laten doen. Ik dacht aan afdrogers maar het waren dus bordenwassertjes. Nou, dat deden ze met heel veel plezier!

‘s Avonds kwamen ze thuis, boerend als een kroegganger en met een knoflookkegel waartegen je kon leunen! Ook waren de darmpjes niet gewend aan de kruiderijen en vettigheid, zodat ze bijna om het uur weer naar buiten wilden. Ook de schaaltjes van de toetjes met likeur werden grondig gereinigd en de hilariteit werd alleen maar groter. Dit had tot gevolg dat de meiden tot in de middag lagen te slapen! Al met al vonden wij het geen succes, maar zij vonden van wel.

Ik zoek wel een krantenwijkje voor ze!