|
Belle en Terrie hadden gehoord over behendigheidswedstrijden en moesten en zouden ook meedoen. Helaas kun je alleen maar meedoen als je door een van de instructeurs geschikt wordt geacht om als combinatie de gehele baan te kunnen afleggen.
De meisjes waren een-en-al joligheid toen ze moesten opdraven. Ik zou Belle doen en mijn vrouw Terrie.Ik ging met Belle als eerste van de groep luid aangemoedigd door Terrie, waardoor Belle ook spontaan begon te blaffen. Na enige minuten vroeg de instructeur: “Stoppen ze ook weleens?” Nadat Terrie uit het zicht was gebracht keerde de rust weer terug.
“Wel”, zei de instructeur, “De bedoeling is, dat u los met uw hond het parkoers probeert af te leggen en tijd is nu nog niet belangrijk”. Wel, het parkoers was vrij simpel; er stond in het vierkant een opstelling; een tafel, een slurf, een tunnel en een breedtesprong. Dit moest lukken!
Ik zei tegen Belle: “Belle, let op!” en startte met mijn linkerbeen;
WEG was Belle. De tafel vond ze niet interessant, daar rende ze omheen;
ze is gek op de slurf en de tunnel, daar ging ze 3 keer doorheen en na
een fraaie breedtesprong waren we gelijktijdig bij het 1e onderdeel; de
tafel. De instructeur en ik keken elkaar verbluft aan. “Krijgt ze hier
Bonuspunten” voor?” vroeg ik. Nou nee, eigenlijk bent u nu
gediskwalificeerd, omdat ze de tafel oversloeg, maar ja u mag het nog
een keer doen. Maar nu aan de riem!
Dit ging beter, weliswaar
was ik blij dat Belle geen Malamut is, want dan was ik ook door de
slurf gesleurd. Bij het eerste onderdeel riep ik geduldig: “Hoog”, maar
er gebeurde niets, want Belle kent deze instructie nog niet. Dan maar
een voertje op de tafel liggen en ja hoor, ze kwam omhoog, want ze ging
op beide achterpoten zitten en pakte behendig het voertje van de tafel.
Ja, daar sta je dan! Nog een keer en nog een keer en bij de 12e keer
snapte ze het. Ja, ze is mooi maar niet de slimste.
“Weet u
zeker, dat u Behendigheid wil doen?” vroeg de instructeur mij.
“Minicoursing is ook een hééle leuke sport”. “Ja, maar we gaan het voor
de lol doen”, zei ik nog. “Wiens lol bedoelt U?” vroeg de instructeur.
Ja, zeg dan maar iets terug. Nou, moet ik zeggen, dat ik met Belle ook
mijn twijfels heb, want wat gebeurt er als er iemand aan de zijlijn met
een appel of erger een tennisbal zit te spelen?
Met Terrie
verwachtte ik een beter resultaat en stapte vol verwachting het veld
op. Menigeen keek verbaasd op naar de manier van lopen van Terrie. Met
stramme achterbenen, waarbij soms of het linker- of het rechterpootje
meesleepte, wekte dit eerder de lachlust op. Echter, Terrie is wel de
slimste van de twee. Ze heeft maar één handicap; mollen, muizen en
ratten, o, ja en voedsel.
Wijzer geworden door de avonturen
met Belle begon ik nu direct met Terrie aan de lijn. De tafel ging
uitstekend, want Terrie springt als de beste. Ze ging ook mooi afleggen
en toen naar de Slurf. Ik moest haar hier loskoppelen en ja hoor,
Terrie dook er meteen in. Echter, ze kwam er niet meer uit. Toen we in
de slurf keken, bleek ze drukdoende in het midden van de slurf. Ze
dacht dat ze een veldmuisje had gezien en stond druk te graven! Met een
voertje werd ze er weer uitgelokt. De rest ging gelukkig goed.
Wel,
ook hoop dat mijn ervaringen u bespaard worden, want Behendigheid is
echt leuk. Dat merkte je direct aan de reacties van Belle en Terrie;
hun oogjes glinsterden, alleen dat geblaf, hè’.
|
