Met Belle en Terrie waren we deze vakantie terechtgekomen in de Jura. We zaten in de buurt van Poligny op een “camping au ferme” op het zgn. 1e plateau. Dit is een hoogvlakte als aanloop naar het middengebergte.

Het weer was hier bijzonder plezierig, namelijk 5 graden warmer dan in Nederland, met koele nachten. Toch konden we tot zonsondergang in de korte broek rondwandelen.

Omdat bij vorige vakanties de honden veel last hadden van teken, hadden we van oude kruippakjes een zgn. antiteekpak voor de beide dames gemaakt. Dit om de teken geen kans te geven in de huid te kruipen. Eén in zwoel roze voor Belle, waardoor ze zo mee kon doen bij de gay-parade. En één in zachtblauw voor Terrie, die haar werkelijk schattig stond. Toen ik de eerste keer door het dorp liep, werd het plotseling bijzonder druk in de tuintjes en op straat en werden we ongegeneerd nagestaard.

Op de camping liepen bijna alle beesten los rond; een ezel, een veulen, de poes (deze had de bijzondere aandacht van Terrie) en een konijn. De laatste mocht zich verheugen in de nimmer aflatende aandacht van Belle. Het uitspreken van het woord konijn alleen al, bracht Belle in extase, dus hebben we haar omgedoopt tot nijntje. Bij het vertrek naar en de terugkomst van de sanitaire wandeling werden we begeleidt door nijntje. 

Omdat langs de camping een geasfalteerde weg liep, waar de lokale Fransen ongekende snelheden wisten te halen, moesten ze steevast aan de lange lijn. De lijn werd in de voortent van onze vouwwagen aan hun halsband gedaan en vervolgens gingen we op stap. De eerste keer, na de ontmoeting met nijntje en de poes, had dit de richtingsbepaling van Belle en Terrie danig in de war geschopt. In plaats van rechtsaf de camping af, was het nu linksaf naar het konijn en de kat. Hierbij werden alle antitrek oefeningen totaal vergeten en ging de tent bijna plat. Ondanks dat er slechts 4 tenten/caravans stonden kan ik u verzekeren dat er elke dag het nodige te beleven viel.

Tegenover de camping liep een landweggetje naar de weilanden. Een ideale plek om de honden even los te laten rennen. Op een van de avondwandelingen zag ik een vos, die de weg overstak. Belle en Terrie die achter me liepen gingen in een noodvaart er achteraan. De vos kende het struikgewas op zijn duimpje en was allang vertrokken voordat Belle en Terrie maar in de buurt kwamen.

Dezelfde avond zagen de beide dames in hun droom een weiland waar zij een vos hadden ingehaald en geveld.

De dag daarna rende Belle met een noodvaart naar de plek waar we de vos het laatst gezien hadden. Ze ging zich verstoppen. Toen Terrie en ik aankwamen, hadden we moeite om Belle te ontdekken ondanks haar tenue. Ze bleek zich verstopt te hebben onder een bramenstruik, maar ook de koeien die er rondliepen hadden haar niet opgemerkt. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren; een koe tilde haar staart op en liet zonder waarschuwend geluid een grote vlaai vallen boven op de kop van Belle. Die bleef nog enkele seconden liggen omdat het licht uitging.

De terugtocht verliep zwijgend want ook Franse koeienstront heeft een enorme geur. Zelfs na 2 wasbeurten was het alsof we een strontwagen als aanhanger bij ons hadden. We hebben onze vakantie moeten inkorten.