25 JAAR WIK ….het begon in de mand bij PETER POSTMA EN HANS ROZEMEIJER

Het kan u haast niet ontgaan zijn; WIK bestaat dit jaar 25 jaar!
Maar hoe is dat 25 jaar geleden eigenlijk allemaal begonnen? Weet u het? Nou, de redactie inmiddels wel, dankzij het kleurrijke verhaal van Hans en Peter; de vaders van WIK.

De nieuwe methode

26 jaar geleden werkte Peter als G&G instructeur bij de Kynologen Club Zaanstreek (KCZ). Een vereniging die inmiddels al 58 jaar bestaat en nu bekend is onder de naam KCZY. Destijds werd er bij praktisch alle kynoglogen clubs nog op een, wat we nu zouden noemen, ouderwetse manier getraind. Maar er was ook een andere, modernere stroming uit Engeland in opkomst. Een groot aantal van de G&G instructeurs van de KCZ was erg geïnteresseerd in deze nieuwe methode en ook veel cursisten zagen deze nieuwe methode wel zitten. Maar er waren natuurlijk ook een aantal mensen die niet zo voor deze vernieuwingen waren. Daardoor ontstond er een meningsverschil over de manier van trainen binnen de KCZ. In dezelfde periode kwam Hans Rozemeijer als cursist naar een informatieavond over G&G.
Hij merkte deze meningsverschillen op en voor hij het wist was hij voorzitter van de commissie van goede diensten. Deze commissie moest als bemiddelaar optreden tussen beide partijen. Ondanks talloze vergaderingen en goede bedoelingen, lukte het helaas niet om de instructeurs en het bestuur van de vereniging weer tot elkaar te brengen.

De Wieg van WIK

Een aantal leden van de KCZ waren teleurgesteld dat er geen overeenkomst werd bereikt omdat ze graag volgens de modernere methode wilden trainen. Ook de G&G instructeurs wilden graag les blijven geven. Zodoende werd besloten een nieuwe vereniging op te richten. Omdat Hans ook voorzitter was geweest van de commissie van goede diensten, werd hij volgens eigen zeggen “gebombardeerd” tot voorzitter van deze vereniging. Peter werd vice-voorzitter en daarnaast waren er nog 2 secretaressen, Adriana Borst en Wilhelmina van Altena-Samsen. Willem Wiltje werd penningmeester.
Op 25 februari 1981 werd de officiële oprichtingsvergadering gehouden in het Nutsgebouw aan de Czaar Peterstraat te Zaandam. De vereniging ging van start met 5 bestuursleden, 4 instructeurs (waaronder Peter) en 56 leden. De naam die men koos was Kynologen Club Willen Is Kunnen. Het bestuur diende een aanvraag voor erkenning als kynologen club in bij de Raad van beheer. Maar dit verzoek werd afgewezen. De reden hiervan was dat de activiteiten van de K.C. WIK zich binnen het werkgebied van een reeds erkende K.C. afspeelde. Ondanks meerdere verzoeken, werd WIK niet erkend. Het grote nadeel hiervan was dat je als lid van een niet- erkende vereniging, niet meer welkom was als lid van een rasvereniging. Veel mensen moesten hun lidmaatschap opzeggen of werden geroyeerd. Maar desondanks werd WIK enorm populair. Binnen een week was het ledenaantal gegroeid tot 83 en na één jaar had WIK al 230 leden!

Het eerste terrein waar les werd gegeven was een klein fabrieksterreintje achter juwelier de Geus. Een tijdje later mocht de vereniging gebruik maken van het parkeerterrein van de Honigfabriek in Koog aan de Zaan. Helaas had dit terrein geen verlichting, dus moesten er aggregaten worden gehuurd. Dat was natuurlijk een dure grap. Gelukkig bracht Honig in 1982 terreinverlichting aan. U kunt zich voorstellen dat als er al geen terrein verlichting was, dat er dan al helemaal geen kantine was.
In het begin werd er koffie geschonken vanuit een bestelbus! Maar met de terreinverlichting kwam er ook een heuse koffiewagen en een jaar later een nog grotere salonwagen. Mochten er lezers zich deze periode nog herinneren, dan kunnen die het volgden stukje misschien beter even niet lezen. Zeker niet als u ooit slagroomtaart hebt gegeten in een van deze wagens. Wegens ruimtegebrek werden de taarten onder de wagen bewaard en voor ze geserveerd werden moesten eerst de mieren, die vast aan het feestmaal begonnen waren, verwijderd worden. Maar er zijn nooit klachten over de taarten geweest.


De naam van Kynologen Club WIK werd gewijzigd in Vereniging van Hondenvrienden WIK en het ledenaantal bleef gestaag groeien. In 1983 waren er al meer dan 500 leden en het instructeurteam bestond inmiddels uit 9 personen. U moet niet vergeten dat alle administratie en correspondentie toen nog met de hand werd gedaan. Pas in 1885 kwam er een geautomatiseerd ledenbestand.
Annemiek Postma, de inmiddels overleden vrouw van Peter, was de drijvende kracht achter het G&G secretariaat. Naast de administratieve werkzaamheden, functioneerde zij ook als een soort van helpdesk voor mensen met hondenproblemen. En als mensen grote problemen hadden dan ging Peter naar de mensen toe om ze te helpen. Iets wat we nu gedragstherapie noemen.

Activiteiten

Al vanaf de oprichting probeert WIK naast G&G zoveel mogelijk andere activiteiten voor de cursisten te organiseren. Zo was er een wandelcomissie bestaande uit 4 personen die strand-, bos- en dauwtrapwandelingen organiseerde en bijvoorbeeld de deelneming aan de avondvierdaagse. In de beginjaren gingen er wel 60 a 70 mensen mee met dit soort wandelingen. Daar zou Erik, onze huidige wandelcommissaris jaloers op zijn. Ook werden er lezingen en thema-avonden georganiseerd over zeer uiteenlopende onderwerpen waarbij de zaal altijd propvol zat. Daarnaast werd er ook jaarlijks de Zaanse Hondenmanifestatie georganiseerd met ruim 1000 bezoekers! Ook had WIK al direct een clubblad, het Opkwikkertje. De eerste paar jaar werd dit blaadje door de redactie zelf bezorgd.

In eerste instantie gaf WIK alleen gehoorzaamheidscursussen, maar na een jaar of 5 kwam daar ook behendigheid bij. G&G kwam oorspronkelijk voort uit de behoefte om de rashonden tijdens het showen in de ring beter onder controle te hebben. Maar in de loop der jaren werd G&G een sport op zich en kwam de nadruk bij vereniging als WIK steeds meer te liggen op het werken met honden, in tegenstelling tot de kynologenverenigingen waarbij de nadruk nog steeds vooral lag op de rashonden zelf. Aangezien er steeds meer van dit soort sportverenigingen kwamen, wilde de Raad van Beheer hier toch enige structuur in aanbrengen. Zij gaven de Kennelvereniging “Cynophilia”de opdracht om een stichting op te richten waarbij deze verenigingen ondergebracht konden worden.In 1996 was de aansluiting bij Cynophilia eindelijk rond. Naar aanleiding hiervan werd de naam gewijzigd in Hondensportvereniging WIK. Een naam die beter aangeeft wat de vereniging als doel heeft.

Verhuizen

In 1992 kreeg het bestuur van WIK te horen dat ze het trainingsterrein van de nieuwe eigenaar ZBB moesten verlaten. Maar een nieuw terrein te vinden was nog een hele toer. Het bestuur van WIK had al snel het oog laten vallen op het parkeerterrein bij de Blijde Ruiters in het Jagersveld. Maar de gemeente was het daar niet mee eens. 250 WIK-leden demonstreerden met hun hond op het binnenplein van de Bannehof. In 1993 ging de gemeente eindelijk akkoord met de nieuwe locatie en was de verhuizing een feit. Het ledental was inmiddels gegroeid tot 1176. De salonwagen was inmiddels verruild voor een porta-cabin, maar de vereniging was eigenlijk wel eens toe aan een echt clubgebouw. Dit was ook één van de eisen van de gemeente. Tien jaar geleden (1996) ging onder grote belangstelling de eerste paal de grond in. Een van de voordelen van het grote clubgebouw was onder andere dat mensen voor of na de les even gezellig naar binnen gingen om iets te eten of te drinken en zo meer binding kregen met de vereniging en de medecursisten.

25 jaar WIK

En zo komen we weer in 2006. De 25ste verjaardag van Hondensportvereniging WIK.
Na 25 bijzondere, spannende en vooral hele leuke jaren. Momenteel heeft WIK zo’n 750 leden en 18 instructeurs. Het bestuur dat de laatste jaren uit een zeer klein groepje bestond kan in dit jubileum jaar eindelijk ook weer rekenen op wat versteking. Michiel Franken is de 6e voorzitter van Wik, hij werd voorgegaan door Hans Rozemeijer, Peter Postma, Jan de Jong, Nel Visser en Jan Boddy. Maar natuurlijk mogen we ook de andere bestuursleden , de instructeurs en de vrijwilligers van het secretariaat, de kantine, de evenementencommissie, de onderhoudsploeg en de redactie niet vergeten die zich vaak jarenlang keihard hebben ingezet voor de vereniging. En sommige mensen zijn sinds de beginjaren nog steeds actief en vol enthousiasme betrokken bij de vereniging. Dankzij al deze mensen is WIK geworden wat het nu is: Een sterke, professionele vereniging waarbij de leden zich thuis voelen. Hopelijk mag dat nog lang zo blijven. Wij wensen u alvast een geweldig jubileumjaar!