In het mandje bij Helke van Malsen

Het mandje van Helke staat in Koog aan de Zaan en ligt enigszins verscholen, maar na een kleine zoektocht en met een beetje hulp, wisten we het gelukkig toch te vinden. Aan de grote tafel kregen we een glas cola en een lekkere stroopwafel, het schoolkrantgevoel van vroeger kwam opeens weer boven.

Helke werd geboren in de Betuwe. Toen ze ongeveer 6 jaar was, verhuisde ze met haar ouders naar Wormer. Later verhuisde ze naar Amsterdam, maar nu woont ze al weer 9 jaar hier.
Ze woont samen met haar vriend John, Duitste Herder Noa, de katten Rakker en Mollie en een heleboel Afrikaanse vissen. De vissen zijn een hobby van John, er staat een groot hoekaquarium in de woonkamer en als je er naar toe loopt schieten alle vissen naar het raam in de hoop op eten. Je kunt wel zien dat het goed getrainde vissen zijn. Helke vindt vooral de babyvisjes leuk, de rest daar heeft ze niet zoveel mee. Ze is van huis uit meer een “hondenmens”. Ze groeide op met een Friesche Stabij en verschillende herdershonden. Als kind wilde ze het liefste blindengeleide honden trainster worden. Maar uiteindelijk ging ze naar de Hotelschool in Maastricht. Na haar opleiding verhuisde ze voor haar werk naar Amsterdam. Ook daar woonde ze al samen met John.
Ze wilde graag een hond, maar een bovenwoning in het centrum van de stad vond ze geen geschikte plek. Ook werkten ze toen nog allebei buitenshuis. Maar na de verhuizing naar de eengezinswoning in Koog aan de Zaan, ging John, verzekeringsadviseur, overdag vanuit huis werken en was er dus eindelijk tijd en ruimte voor een pup. Dat het een Duitste Herder moest worden was meteen duidelijk. Helke is helemaal gek van dit ras en zijn prettige werkeigenschappen. Zodoende moest Noa, zo werd ze genoemd, natuurlijk ook naar puppycursus. Via Helke’s moeder, die ook naar school ging met haar hond, kwam ze bij WIK terecht.
Na de puppycursus mocht ze de A-cursus overslaan en ging direct naar de B. Daarna deed ze ook nog de C-cursus, maar dat ging niet zo vlot, want Noa was volop aan het puberen.

Omdat Helke gehoorzaamheid ook niet meer zo leuk vond, begon ze met behendigheid. Dit heeft ze ongeveer 3 jaar gedaan, maar op den duur merkte ze dat Noa vaak moeite had met springen en dat ze een beetje stram liep zo nu en dan. Uit foto’s bleek dat Noa geen HD had, maar uit voorzorg vond Helke het beter om te stoppen.
Sindsdien traint ze zelf niet meer bij WIK, maar geeft wel les.

Helke geeft alleen behendigheid en geen gehoorzaamheid. Ze heeft tot nu toe, op eigen verzoek, alleen beginners en gevorderden groepen getraind Helke heeft zelf geen wedstrijdervaring en ze vindt dat je voor de hogere groepen die voor een wedstrijd trainen ook een instructeur neer moet zetten die daar ervaring mee heeft. Voor een wedstrijd train je toch anders dan wanneer je het puur recreatief doet. Ook vind ze het juist erg leuk om de mensen en honden die net beginnen iets te leren en hun verbazing te zien als na een paar lessen al blijkt wat hun hond allemaal kan. Echte probleemhonden komt ze niet vaak tegen, die komen juist bij de gehoorzaamheids-instructeurs terecht. Maar heel soms komen problemen die voorheen niet zichtbaar waren opeens tijdens behendigheid naar boven. Zo was er eens een hond die agressief werd naar zijn baas zodra hij op de hoge onderdelen zoals de kattenloop stond.

Naast het les geven, nam Helke ook een jaar of twee deel uit van het bestuur en het cursussecretariaat van WIK. Wat haar opvalt binnen de vereniging is dat het werk vaak op dezelfde mensen neerkomt. Het ploegje actieve leden wordt steeds kleiner. Veel instructeurs zijn ook belast met de bestuurs- en organisatie taken en dat maakt het werk soms zwaar. De meeste mensen weten niet hoeveel werk het kost om de organisatie draaiende te houden. Ze komen een cursus volgen en verwachten dat alles geregeld is zonder te beseffen dat WIK op vrijwilligers draait. Ze willen best iets voor de vereniging doen, maar ze willen zich niet structureel binden. Begrijpelijk, want iedereen heeft het druk, maar wel jammer.

Ook Helke heeft een fulltime baan als projectmanager in het bankwezen, waarbij ze ook nog eens vaak moet overwerken. Toch vind ze het niet vervelend om als ze uit haar werk komt snel iets te eten en dan naar de WIK te racen. Op haar werk is het druk, ze zit daar veel en bij WIK kan ze weer even ontspannen. Je bent op een leuke manier bezig en je krijgt er zoveel voor terug., aldus Helke.
Noa is inmiddels 9 jaar, maar nog behoorlijk energiek. Één van de hobby’s van Helke is dan ook hardlopen en het liefste samen me de hond. Verder gaat ze graag naar de sportschool. Dat moet ook wel, want ze houdt ook erg van lekker koken, maar alleen met verse producten. Daarnaast maakt ze samen met John ook graag verre reizen. Ze zijn al op veel verschillende continenten geweest, waaronder Azië. Ook daar houdt Helke zich nog bezig met eten en koken, ze zal niet naar McDonalds gaan, maar wil graag de eetcultuur van het land leren kennen.

Zo waren ze een keer in een zeer authentiek Vietnamees restaurant. Overal op de vloer stond afwas, temidden van al die borden en pannen, zaten een paar kleine vrouwtjes op hun hurken rond een kookstelletje. Het restaurantje zat bomvol Vietnamezen
In plaats van gillend weg te rennen, besloten ze er te blijven eten, al hebben ze wel een soort fondue gerecht besteld, waarbij ze het eten zelf konden verhitten. Het vreemdste wat ze ooit heeft gegeten is slang en krokodil. Maar verder zal ze ook niet gaan. De gebraden muisjes en insecten die je op de markt in Zimbabwe kunt kopen konden haar nieuwsgierigheid niet wekken.
Al met al kun je wel zeggen dat Helke een druk leven heeft.

Ze heeft echter nog één sluimerend verlangen en dat is om weer eens te beginnen met paardrijden. Van haar twaalfde tot haar zestiende had ze haar eigen paard. Haar eerste paard, Labora, dat ze helemaal zelf had ingereden, moest ze helaas na twee jaar laten afmaken omdat het dier ongeneeslijk kreupel was, het tweede paard, Mistral, verkocht ze na twee jaar omdat hij erg moeilijk in de omgang kon zijn als hij in de wei liep. Sinds die tijd huurt ze zo nu en dan nog wel eens een paard voor een buitenritje, ook tijdens haar reizen bijvoorbeeld. Maar de laatste tijd begint het toch weer een beetje te kriebelen. Dus wees niet verbaasd als u Helke over een tijdje opeens te paard door Zaanstad ziet schuiven. Het zou zomaar kunnen.