Deze zomer heb ik bewezen dat ik een goede waakhond ben, tenminste dat vind ik zelf. Mijn baas schijnt daar anders over te denken.

Ik vind dat als ik wat vreemds zie of hoor, dat ik dan flink moet blaffen en dan heel hard naar mijn baas moet rennen moet om haar te waarschuwen. En vervolgens moet zij het probleem oplossen.

Zo kwam ik een keer een egel tegen en daar begon ik tegen te grommen, ik rende naar mijn baas toe om haar te waarschuwen, begint ze me uit te lachen! Gaat ze op haar hurken bij die egel zitten om hem te bekijken.... Waar gaat dit heen, vraag ik me dan af. Ze hoort hem gewoon weg te sturen zodat ik mijn pad kan vervolgen... Raar mens.

Zo heb ik ook 3 weken over de tuin van mijn vriendin Holly mogen waken. Die was namelijk op vakantie en had haar baasjes en vriendjes meegenomen. Ik heb er elke avond voor gezorgd dat het paard van de buren niet te dicht bij Holly’s tuin kwam. En ik had resultaat:: dat rare paard was doodsbang voor me, zie je wel dat ik een echte waakhond ben. Dat paard ging met een grote boog om me heen en het liefst ging ze er ook nog eens in galop vandoor als ze mij zag Toen Holly weer thuis kwam van haar vakantie, heb ik haar precies verteld wat ze voortaan moet doen om dat paard bij haar tuin weg te houden. En ik weet zeker dat Holly haar best doet.

In september heb ik mijn baas meegenomen naar een Lagotto weekend. Op zaterdag gingen we leuke dingen doen en op zondag was er een show, dat moest ik maar voor lief nemen, anders ging mijn baas niet mee. En om helemaal in Zeeland te komen had ik toch echt mijn baas nodig, want anders is het toch wel ver lopen Zaterdag gingen we met allemaal Lagotti-vriendjes wandelen bij DE Westerschelde en het werd daar net eb..... Oftewel een heleboel vriendjes van mij renden het slib in aan de waterkant. Gaaf joh, ze waren helemaal zwart van de slib. Maar het stomste was dat ik niet het slib in mocht. Soms kan mijn baas zo vreselijk zeuren, als ik maar richting het slib ging gaf ze al een brul van NEE, NIET DOEN. Ze wilde, zei ze, me schoon houden voor de show. Maar wat maakt dat nou uit.....
Maar zo braaf als ik ben, luisterde ik wel naar mijn baas en heb ik me op een gegeven moment vermaakt boven op de dijk van de Westerschelde..

Na de wandeling hebben we spelletjes gedaan en won ik de beker voor wie het hardst kan kwispelen Volgens mijn baas heb ik daar niet zo´n moeite mee en staat mijn staart bijna nooit stil.
Deze middag was zo onwijs leuk en toch ook wel vermoeiend,dat ik aan het eind van de middag al snel in slaap viel. En voor ik het wist was het al zondag en moest ik de showring in. De keurmeester vond mij een knappe hond, weer zo´n sukkel want dat wist ik al lang… En omdat hij mij zo mooi vond won ik uiteindelijk een hele grote beker en nog veel belangrijker: een grote zak voer. Voor voer doe ik natuurlijk alles want anders kan ik ook niet mijn best doen als waakhond. Na 2 enerverende dagen vertok ik samen met mijn baas weer richting Zaandam.

Een krullenlik van Giada